من صبورم ولی

چقدر با همهء عاشقیم محزونم

و به یاد همهء خاطره های سرخ

مثل یک شبنم افتاده ؛ زغم مغمومم

من صبورم اما

بی دلبل از قفس کهنهء شب میترسم

بی دلیل از همهء تیرگی تلخ غروب

و چراغی که تو را ؛ از شب متروک دلم دور کند می ترسم

من صبورم اما

آه.. این گران صبر نمی داند چیست